Ta strona internetowa wykorzystuje pliki cookies, aby zapewnić użytkownikowi jak najlepsze doświadczenia. Jeśli kontynuujesz przeglądanie, przyjmujemy, że wyrażasz zgodę się na ich używanie. Możesz uzyskać więcej informacji lub dowiedzieć się, jak zmienić ustawienia przeglądarki w naszej polityka cookies




Szlakiem klasztorów, kolebki języka hiszpańskiego



Klasztory położone w dolinie rzeki Najerilla (La Rioja) oraz w jej pobliżu stanowią ich najlepszy przykład, wyróżniając się pięknem, różnorodnością stylów architektonicznych oraz znaczeniem historycznym. Te powstałe w średniowieczu instytucje miały kapitalne znaczenie w procesie rodzenia się języka hiszpańskiego i przekazywania wiedzy w tamtej odległej epoce. Większość z nich jest położona w okolicach o dużym walorze ekologicznym i niezwykłym pięknie, wartych odwiedzenia bez większego pośpiechu.

W odległości 14 kilometrów od Anguiano, u podnóża gór San Lorenzo i pośród wspaniałego krajobrazu tworzonego przez lasy dębowe, bukowe i sosnowe leży klasztor benedyktyński Valvanera. Przechowywany jest w nim obraz patronki regionu La Rioja, Virgen de Valvanera, który jest celem licznych pielgrzymek maryjnych. Pierwotny monaster został zbudowany w wieku IX, chociaż aktualnie wszystko zostało odrestaurowane. Na szczególnie uważne zwiedzenie zasługuje kościół pochodzący z XV wieku oraz biblioteka posiadające cenne księgi, wśród których wyróżnia się ilustrowany kodeks z X wieku.

W San Millán de la Cogolla znajduje się zespół klasztorny złożony z klasztorów Suso (górny) i Yuso (dolny). Są to najsłynniejsze monastery w La Rioja, wpisane w roku 1997 na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. Pierwszy z nich, Suso, jest wcześniejszy. Jego korzenie sięgają VI wieku, choć do wieku XI był często remontowany i powiększany. Pierwotnie był zwykłym zespołem jaskiń, które służyły za schronienie pustelnikom, do których następnie dobudowano kościół z dwoma nawami oddzielonymi trzema łukami podkowiastymi. W podcieniach dziedzińca klasztornego na uwagę zasługują groby siedmiu infantów Lara i trzech królowych Nawarry. W jego scriptorium zapisano pierwsze słowa w języku hiszpańskim, w tak zwanych glosas emilianenses (X wiek), w których kopista zanotował na marginesie lub między wierszami kodeksu miejscowe znaczenie niektórych słów łacińskich. Także w tym klasztorze trzynastowieczny poeta, Gonzago de Bereo, napisał część swoich utworów.

Schodząc w dół doliny napotkamy drugi z klasztorów wchodzących w skład zespołu, Yuso, wzniesiony w roku 1053 za panowania García Sáncheza z Nawarry. Najciekawszy jest gotycki dziedziniec; szesnastowieczny kościół, złożony z trzech naw ze skrzyżowaniem i owalnego cyborium; zakrystia; sala królewska; muzeum, przechowujące cenne dzieła sztuki (relikwie, kuferki…), a także biblioteka ze znaczącą kolekcją inkunabułów i pergaminów oraz faksymilem glosas emilianenses.

Budowę klasztoru Santa María la Real de Nájera (podobnie jak monasteru w Yuso) zlecił don García, w połowie XI wieku. Poświęcił na to część zdobycznego łupu ze zwycięskiej wyprawy do Colahorry. Klasztor był przebudowany w XV wieku, w związku z tym dominuje zarys gotycki i renesansowy. Na uwagę zasługuje pryzmatyczna wieża z XVII wieku z cylindrycznymi przyporami, które nadają jej charakteru twierdzy, a wewnątrz stalle chóru, doskonały przykład stylu elżbietańskiego. Dziedziniec zwany de los Caballero, zbudowany w pierwszych latach XVI wieku w stylu gotyckim, zawdzięcza swą nazwę licznym pochówkom członków szlachty. Znajduje się tam również sarkofag szlachcica Garcilaso de la Vega, poety zmarłego w roku 1367 podczas bitwy pod Nájera, oraz mauzoleum Diega López de Haro. Panteon kryje też szczątki wielu królów Nawarry. Jednak najpiękniejsza jest romańska płyta nagrobna, pod którą spoczywa doña Blanca.

W tej samej miejscowości, w Nájera, znajduje się klasztor Santa Elena. W klasztornym kościele warto zobaczyć ołtarz główny i stalle chóru.

Kolejnym punktem na szlaku jest klasztor Santa María del Salvador w Cañas, kolebka Santo Domingo de Silos, jeden z najciekawszych klasztorów cysterskich w Hiszpanii, zbudowany w wieku XIII na polecenie Urraki López de Haro. Pochodzący z XII wieku, bardzo jasny, kościół składa się z trzech naw ze skrzyżowaniem i trzech absyd. W kapitularzu wznosi się potężna kolumna w kształcie palmy, której gałęzie rozchodzą się na cztery strony skrzyżowania wspierając sklepienie. Okna są ozdobione motywami kwiatowymi.

Choć nie posiadają takiego znaczenia artystycznego i historycznego jak wymienione poprzednio obiekty, spokojna wizyta w regionie La Rioja zasługuje na uwzględnienie w niej także klasztorów San José (Calahorra), Santa María de la Estrella (San Asensio), La Piedad (Casalarreina), La Anunciación (Santo Domingo de la Calzada) i Vico (Arnedo).





Koniecznie musisz zobaczyć