Ta strona internetowa wykorzystuje pliki cookies, aby zapewnić użytkownikowi jak najlepsze doświadczenia. Jeśli kontynuujesz przeglądanie, przyjmujemy, że wyrażasz zgodę się na ich używanie. Możesz uzyskać więcej informacji lub dowiedzieć się, jak zmienić ustawienia przeglądarki w naszej polityka cookies



Sklepienie głównej zakrystii katedry w Toledo

Lokalizacja

Wspólnota autonomiczna:
Castilla-La Mancha

Prowincja/Wyspa:
Toledo

Toledo

  • x

    Światowe Dziedzictwo – certyfikat przyznawany przez UNESCO.


Toledo jest jednym z najbardziej bogatych w zabytki miast hiszpańskich. Znane jako „miasto trzech kultur”, z uwagi na wielowiekowe współistnienie chrześcijan, Arabów i Żydów, Toledo zachowało w swych murach artystyczno-kulturową spuściznę w formie kościołów, pałaców, twierdz, meczetów i synagog. Duża różnorodność stylów artystycznych sprawia, że starówka stolicy La Manchy jest prawdziwym muzeum pod gołym niebem. Fakt ten przyczynił się do wpisania miasta na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Czytaj dalej

Toledo jest także miastem oddanym wielowiekowym tradycjom, czego dowodem jest coroczna procesja Bożego Ciała, którego obchody zostały uznane za imprezę o międzynarodowym znaczeniu turystycznym. Miasto Toledo wywodzi się z Toletum. Taką właśnie nazwę nadali Rzymianie osadzie, położonej nad rzeką Tag, którą zdobyli w roku 190 p.n.e. Miasto utrzymało swe znaczenie na przestrzeni wieków, aby w epoce wizygockiej przekształcić się w stolicę ówczesnej Hispanii (VI w.). Przybycie Arabów, którzy w VIII wieku dołączyli do obecnych tu już chrześcijan i Żydów uczyniło z Toledo „miasto trzech kultur”. Była to epoka największego splendoru miasta, między innymi z uwagi na powstanie słynnej Toledańskiej Szkoły Tłumaczy. W późniejszym czasie, wraz z objęciem tronu przez Karola V w roku 1519, miasto stało się stolicą imperium. Trwająca przez wieki koegzystencja chrześcijan, Arabów i Żydów pozostawiła ślady w postaci ogromnego dziedzictwa artystyczno-kulturowego. Labirynt ulic, tworzących historyczną starówkę Toledo, ograniczają jedynie mury, w których powstawały stopniowo liczne bramy. Brama zwana Puerta de Bisagra, w której dominują dwa elementy konstrukcji i ogromny herb imperium, stanowi główne wejście do położonego wewnątrz murów miasta. Ta dostojna brama o pochodzeniu muzułmańskim, przebudowana za panowania Karola I, wewnątrz posiada dziedziniec. Brama Alfonsa VI, zwana też Vieja de Bisagra została zbudowana w roku 838 i jest jednym z najwierniejszych przejawów sztuki muzułmańskiej w mieście. W wieku XIII wzniesiono Puerta del Sol, bramę w stylu mudejar, w której znajdują się pozostałości wczesnochrześcijańskiego sarkofagu. Te i inne wejścia prowadzą nas do malowniczych zakątków, jak choćby plac Zocodover. W czasach arabskich to centralnie położone miejsce było rynkiem, na którym odbywały się wszelkiego rodzaju imprezy i wydarzenia. Dziś, plac otoczony budynkami z podcieniami, nadal stanowi jedną z najczęściej odwiedzanych przestrzeni w mieście. Spacerując wąskimi toledańskimi uliczkami, na każdym kroku widzimy synagogi, meczety i kościoły, charakteryzujące się mieszanką stylów artystycznych. Meczet Cristo de la Luz, pochodzący sprzed rekonkwisty, został wzniesiony w roku 999 na wzór meczetu kordobańskiego. Jest to wyjątkowa budowla na planie kwadratu, pokryta dziewięcioma sklepieniami krzyżowymi zwanymi sklepieniami kalifa. W wieku XII zespół uzupełniono o przednią część apsydy w stylu romańskim i mudejar. Dobrymi przykładami kościołów Mozarabów (chrześcijan, którzy żyli podczas panowania muzułmańskiego) są świątynie San Sebastián i Santa Eulalia, podczas gdy Mudejarowie pozostawili w Toledo styl charakteryzujący się bogatymi zdobieniami arabskimi. W wielu budynkach toledańskich możemy podziwiać łuki podkowiaste, okna płatowe i inne elementy architektoniczne. Santiago del Arrabal, zwana często katedrą stylu mudejar, to świątynia będąca najlepszym przykładem tego stylu w mieście. Nie ma pewności co do początków jej budowy, choć najprawdopodobniej została postawiona w czasach króla Alfonsa VI z wykorzystaniem dawnego meczetu. Z jej pierwotnej konstrukcji wybija się wieża przypominająca muzułmański minaret. Zwiedzić można, zbudowany także w stylu mudejar, kościół Santo Tomé, znany z eksponowania w swym wnętrzu słynnego obrazu El Greco zatytułowanego „Pogrzeb hrabiego Orgaza”. Ponad dwunastowieczną konstrukcją, wyróżniającą się wizygockimi elementami na fasadzie głównej, wznosi się mudejarowa wieża z wieku XIV. Jeśliby szukać jakiegoś nazwiska, które wpisałoby się w definicję Toledo, niewątpliwie jest nim El Greco (XVI-XVII w.). W jego Domu-Muzeum, pałacu z epoki, wystawione są jedne z największych dzieł tego malarza, który rozsławił miasto na całym świecie. W mieście do dziś zachowały się pozostałości po społeczności hebrajskiej, w synagogach Santa María la Blanca czy Tránsito. Pierwsza z nich, zbudowana prawdopodobnie w wieku XII, jest także doskonałym okazem toledańskiej sztuki w stylu mudejar. Posiada pięć naw o malejącej wysokości, a także charakterystyczne arabeski i łuki podkowiaste. Z kolei w synagodze El Tránsito, wzniesionej w roku 1357, można podziwiać jedne z najpiękniejszych, ze wszystkich zachowanych w Toledo, kasetonowych zdobień sufitowych w stylu mudejar oraz mury bogato zdobione arabeskami i napisami w języku hebrajskim. Aktualnie w tej żydowskiej świątyni mieści się Muzeum Sefardyjskie, w którym eksponuje się interesującą kolekcję dzieł sztuki oraz różne przedmioty wykorzystywane do sprawowania kultu. Jednym z najważniejszych budynków w mieście jest katedra, uważana za jedno z największych osiągnięć sztuki gotyckiej. Budowa tej monumentalnej pięcionawowej budowli na wzór bazyliki rozpoczęła się w roku 1226, choć na jej ukończenie trzeba było poczekać do końca wieku XV. Znalazło to odzwierciedlenie w nałożeniu się wielu stylów występujących w budynku oraz ilości słynnych artystów, którzy pozostawili w świątyni swój ślad: Pedro Berruguete, Enrique Egás, Petrus Petri czy Juan Guas. W fasadzie głównej wyróżnia się portal złożony z trzech drzwi: Drzwi Piekła, Drzwi Przebaczenia i Drzwi Sądu. Zwieńczenie katedry stanowią dwie wieże, jedna z nich w stylu płomienistym (Flamboyant), a druga gotycko-renesansowym. Wewnątrz na szczególną uwagę zasługują stalle chóru, mieszczące się w nawie centralnej budynku. Odznacza się także piękny późnogotycki ołtarz kaplicy głównej oraz liczne kaplice mniejsze, jak choćby kaplica San Ildefonso czy Sagrario, gdzie znajduje się słynna monstrancja procesyjna. Jest to ogromne dzieło złotnictwa ozdobione 260 obrazami, wykonane w latach 1517-1524 z pozłacanego srebra przez Enrique de Arfe. Skarb mierzący ponad 2,5 metra wysokości i ważący ponad 160 kilogramów jest prawdziwym bohaterem procesji Bożego Ciała, która została uznana za atrakcję turystyczną o znaczeniu międzynarodowym. Z kolei w Muzeum Katedralnym znajdziemy bogatą kolekcję dzieł takich malarzy jak Goya, El Greco, Lucas Jordán czy Van Dick. Stylem gotyckim wyróżniają się także most San Martín, wzniesiony w XIII wieku z dwiema charakterystycznymi wieżami obronnymi, oraz Klasztor San Juan de los Reyes. Ten wspaniały przykład gotyku płomienistego jest jednym z arcydzieł Juana Guasa, który zrealizował projekt na zlecenie Królów Katolickich. Budowla, w stylu Flamboyant, składa się z wyróżniającego się bogatą ornamentacją kościoła i dziedzińca klasztornego z cennymi rzeźbami. Ślady renesansu w Toledo możemy dostrzec w budynku Hospital de Tavera, szpitala zamienionego w muzeum, które jest skarbnicą obrazów autorstwa, między innymi, El Greco, Ribery czy Tycjana. W budowie tego obiektu uczestniczyli słynni architekci z epoki: Covarrubias, Berruguete i Bustamante. Wewnątrz na uwagę zasługuje dziedziniec, grób kardynała Tavery – dzieło Berruguete – i apteka, która zachowała swój pierwotny wygląd. Styl barokowy reprezentują pałace Lorenzana, siedziba uniwersytetu, i Fuensalida. Natomiast, górujący nad miastem swym majestatycznym widokiem, średniowieczny Alkazar jest siedzibą muzeum wojskowego i jednej z największych w Hiszpanii bibliotek publicznych. Dawniej był rezydencją cesarską, chociaż aktualna budowla jest późniejsza w stosunku do dzieła zrealizowanego przez Covarrubisa i Herrerę na zlecenie króla Karola I. Za jego masywnymi murami kryje się wielki dziedziniec i cesarskie schody. Zaś fasada południowa, najstarsza z zachowanych, posiada punkt widokowy, z którego można podziwiać zachwycający widok na rzekę Tag i okolice miasta. Gastronomia, imprezy, okolice Toledańska gastronomia oferuje liczne specjalności, których podstawą jest dziczyzna. Za przykład niech posłużą duszona kuropatwa, przepiórka po toledańsku czy jeleń z grzybami. Z pozostałymi prowincjami La Manchy łączy ją pisto (na bazie papryki, pomidorów i cebuli), zupa kastylijska i migas. A na deser słynny ser queso manchego i marcepan (masa z mielonych migdałów i cukru). Dania te możemy popić winami z La Manchy i Méntridy, posiadającymi chronioną nazwę pochodzenia. Najważniejszą datą w toledańskim kalendarzu jest święto Bożego Ciała, które jest obchodzone dziewięć tygodni po Wielkim Tygodniu. Kulminacyjnym momentem obchodów tego święta o wielowiekowej tradycji, uznanego za atrakcję turystyczną o znaczeniu międzynarodowym, jest wielotysięczna i niezwykle barwna procesja przechodząca przez historyczną część stolicy La Manchy. Miasto oferuje wiele możliwości noclegu, choć zaleca się dokonanie wcześniejszej rezerwacji w każdej porze roku. Jedną z najlepszych propozycji jest hotel Parador de Toledo, położony na pobliskim wzgórzu Cerro del Emperador, który oferuje niezrównaną panoramę miasta. Innymi ciekawymi miejscowościami w prowincji Toledo są Talavera de la Reina, z kolegiatą Santa María la Mayor; Ocaña, gdzie znajduje się kościół San Juan Bautista, łączący style gotycki i mudejar; Guadamur, z pięknym zamkiem; oraz Oropesa, której kompleks zamkowo-pałacowy z XIV wieku jest siedzibą miejscowego hotelu Parador de Turismo. W południowej części prowincji, u stóp Gór Toledańskich, rozciąga się Park Narodowy Cabañeros, obszar chroniony, w którym znajdziemy połączenie lasu śródziemnomorskiego w górach z pastwiskami na rozległych nizinach.  

Zamknij




Koniecznie musisz zobaczyć



Mapa/Lokalizacja